Adaçayı Sürekli İçilir Mi? Bir Fincan Hikâyesi
Bazen, günlük hayatın karmaşasında bir şeyler yapmak için kendimize zaman ayırırız; bir şarkı dinleriz, sevdiğimiz bir filmi izleriz ya da belki de bir çay demleriz. Benim en sevdiğim şeylerden biri, bir fincan adaçayı almak ve düşüncelerimi toparlamak. Ama o gün, Kayseri’nin soğuk bir kış akşamında, adaçayının ne kadar “iyi” olduğunu sorgularken buldum kendimi. Hani bazen bir şeyin, sürekli yapıldığında ne kadar sağlıklı olup olmadığını fark etmezsin ya, işte o an geldi. Adaçayı sürekli içilir mi?
1. Bir Gün, Bir Finan Adaçayı
O gün, normalde yaptığım her şeyi yaparken, birdenbire midemde bir his beliriverdi. Günün bitimine yaklaşırken, adaçayımın kokusu burnuma gelince, içimi kaplayan o huzur verici sıcaklıkla her şeyin ne kadar basit ve güzel olduğunu düşündüm. Oysa ki her şey karmaşıklaşmaya başlamıştı. Geçen birkaç haftadır, her akşam aynı ritüeli yapıyordum: Bir fincan adaçayı, sakin bir köşe, geçmişin düşünceleriyle baş başa kalmak.
Bütün olay birkaç hafta önce, bir arkadaşımla yaşadığım tartışmanın ardından başlamıştı. O kadar büyük bir hayal kırıklığı yaşamıştım ki, içimi kaplayan boşluğu doldurmak için her yolu denemek istiyordum. Hangi kelimeler, hangi duygular bu boşluğu doldurabilir diye düşünürken, kendimi evdeki mutfak masasının başında buldum. Adaçayı, eski bir alışkanlık gibi tekrar karşıma çıkmıştı.
İlk başta, bir dostun önerisi olarak içtiğim o bitki çayı, sadece sakinleşmek ve gevşemek içindi. Ama bir süre sonra, neredeyse her akşam oluyordu. Bir fincan yetmez, iki de içebilirim, diye düşündüm. “Adaçayı sürekli içilir mi?” sorusu ise bir gün aklıma takılmaya başladı. Cevabım: “Bilmiyorum, ama içiyorum işte.”
2. Yavaşça Gidip Gelen Fikirler
Bir hafta daha geçti. Çayımı içerken bazen bir şeyi fark ediyorum, bazen fark etmiyorum. Ama içimi ısıtan adaçayı ile gündüzün sıkıntılarını bir nebze olsun unutabiliyordum. Kendimi huzurlu hissediyor, bir nebze rahatlıyordum. Fakat bir sabah, güne başlarken garip bir şekilde midemde bir ağırlık hissettim. Bir şey yanlış mı gidiyor? diye düşündüm. O kadar çok adaçayı içtim ki, yavaşça vücudum bana “bunu biraz bırak” diyor gibiydi.
Bazen insanlar, kendilerini yalnız hissettiklerinde bir şeylere tutunma ihtiyacı duyarlar. Benim için bu şey adaçayıydı. Onu içmek, bana bir rahatlama hissi veriyordu. Ancak zamanla, bu rahatlık ihtiyacı, başka bir durumu ortaya çıkarıyordu: Bağımlılık.
Adaçayı sürekli içilir mi sorusunun yanıtını ararken, içimdeki sesler birbirine karıştı. Bir yandan bana sürekli “bu seni rahatlatıyor, biraz daha iç” derken, diğer yandan “ama fazla içersen, bir noktada bu rahatlık seni bir yere götürmüyor, bir boşluğa” diyen bir başka ses vardı. O sesin farkına vardığımda, içimdeki huzursuzluk baş gösterdi.
3. Umut ve Hayal Kırıklığı Arasında
Bir akşam, evde yine tek başımaydım. Adaçayını demlerken, gözümün önünde yaşadığım hayal kırıklıkları geçti. O an düşündüm: Hep aynı şeylere takılmak, aynı yolda ilerlemek bana ne kadar iyi gelir? Ya da başka bir deyişle, gerçekten istediğim şeyler için harekete geçmek mi, yoksa bu kendimi aldatmak mı?
Çünkü bir noktada, adaçayı ile geçtiğim her akşam, aslında sadece geçici bir rahatlamadan başka bir şey değildi. Birkaç hafta boyunca bana huzur veren bu şey, artık içimi huzursuz etmeye başlamıştı. Bunu fark ettiğimde, birdenbire tüm hislerim değişti. Adaçayının bana verdiği geçici huzur, bir yere kadar güvenli hissettiriyordu. Ama sonra, aslında hep aynı yerde döndüğümü fark ettim. Huzur mu arıyorum, yoksa sadece rahatlamayı mı?
Bunu düşündüğümde, içimde bir umut ışığı doğdu. Bir şeyleri değiştirebilmek, belki de alışkanlıklarımı sorgulamak, biraz da cesaret isterdi. Yavaşça, birkaç akşam adaçayı içmemek, bir arayışın başlangıcı gibi hissettirdi. O an, o kadar uzun zamandır kaybolduğum yolda tekrar yavaşça ilerlemeye başladım. Hedefim adaçayı içmek değildi, huzuru bulmak istiyordum.
4. Huzur, Adaçayında Mı Saklıydı?
Birkaç hafta sonra, bana huzur veren şeyin aslında bir fincan adaçayı değil, kendim olduğumu fark ettim. Adaçayı bana huzur verebilir, ama gerçek huzur, başka bir yerdeydi. Hayal kırıklıklarımı, endişelerimi, eksikliklerimi saklayarak bir yere varamazdım. Gerçek huzur, o büyük içsel boşlukları kabul etmekteydi. Belki de, bir süre susup, kendi içimdeki sesi dinlemekti.
O an, “Adaçayı sürekli içilir mi?” sorusunun cevabını bulmuştum. Evet, içilebilir, ama yeterli değildir. Çünkü bazen huzuru dışarıda değil, içimizde aramalıyız. Adaçayı gibi geçici rahatlatıcı şeyler, bir yerden sonra bizi yalnızca sorumluluklarımızdan uzaklaştırır, ama çözüme götürmez. Yavaşça, sadece içindeki hızı durdurarak, o büyük boşluğu keşfetmek gerekir.
Sonuç: Huzur, İçsel Bir Yolda Gizlidir
O akşam, adaçayını son kez içtikten sonra, kendimi dinlemeye başladım. Ve fark ettim ki, huzur, bir fincan çaydan çok daha fazlasını gerektiriyordu. Belki de her şey bir alışkanlık meselesiydi. Eğer hep aynı şeyi yaparsak, hep aynı sonuçları alırız, değil mi? O yüzden bazen, değişmek gerekir. Adaçayı bir ara verebilir, ama kendi içsel huzurumuzu bulmayı unutmamalıyız.
Birkaç hafta sonra, yine bir gün adaçayı içmeyi düşündüm. Ama bu sefer, ne ona ne de başka bir şeye ihtiyaç duymadan, sadece kendimi dinleyerek içmeye karar verdim. Huzurun, bir fincan çayda saklı olmadığını anladım.
Ve işte böyle, bir zamanlar bana huzur veren şeyin, aslında kendime doğru yaptığım bir yolculuğun başlangıcı olduğunu fark ettim.